تایتل قالب طراحی سایت سئو قالب بیان
این قصه سرِ دراز دارد...


با یه اکانت دیگه بهش پی ام میدم. میدونم این روزا حالش خوب نیست. یعنی خیلی وقته حالش خوب نیست. بهش میگم اگه حوصله دارین چند دقیقه حرف بزنیم باهم. بدون اینکه بپرسه شما یا اصلا چرا، قبول میکنه. حرف میزنیم. من میپرسم و اون تعجب میکنه. من حرف میزنم و میبینم برای نوشتنِ یه سطر جواب چقدر مینویسه و پاک میکنه. من حواسم بهش هست. آخرش میرسیم به بن بست. جایی که پای اعتماد و شناخت میاد وسط و به منِ ناشناس نمیتونه حرفشو بزنه. بهش میگم که درکش میکنم. ولی از ادامه دادنِ این مکالمه که در واقع دیگه چیزی برا گفتن نمونده خسته میشم. یه دفه و بدونِ هیچ فکرِ قبلی بهش میگم آقا من حواسم بهت هست. خوب نیستی. میبینم، زود خوب شو لطفا! الکی نگو خوبی، کیو سیاه میکنی؟!
میخنده :) و از خنده ش حالم خوووب میشه. خیلی خوب! میگه نمیدونی چه حسی داره که بدونی یه نفر تو دنیا هس که حواسش بهت هست! مثل یه خواهر نداشته. میگم دقیقا :)
لبخندشو حس میکنم. همین که یه ذره حالش بهتر شده، حالِ من رو هم میسازه..
حدسم اینه که شناخته من رو، ولی میدونم هیچ وقت به روش نمیاره... همین که اونم دورادور حواسش به من هست کافیه :)

.

الی . ۰۷ شهریور ۹۶ ، ۰۲:۳۸ ۳۳

- به قول عزیزی بلاگر بودن به معنی نویسنده بودن نیست. اینجا فقط جاییه که به دور از تمام حاشیه های زندگیم میام و به آغوشش پناهنده میشم. فراتر نبینیدش.

- پست های رمز دار واقعا خصوصی هستند و رمزشان به هیچکس تعلق نمیگیرد.

- اگر یک روز از نوشته هام فهمیدید که من رو توی دنیای واقعی میشناسید، یا کاملا اتفاقی اینجا رو پیدا کردید، مدیونید اگر به من نگید، مدیون!

- فعلا مُحَصِّلیم (حقوق خوان) و در اوایلِ دهه ی سومِ زندگی

- آدرس کوتاه شده برای بلاگفایی ها : yon.ir/A81W